Et maintenant, monsieur Garcia?
De sfeer is optimaal, we zouden Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland levend opeten. 9 punten lagen voor het rapen we zouden doorheen de poulefase wandelen. Bovendien was de sfeer in de groep optimaal, allemaal dikke vrienden, de hoerastemming kon niet op. Onze buitenlandse grootverdieners zouden eens vlug dat varkentje wassen in Seatle, Frankrijk en Spanje stonden nu al te beven, kortom het geloof was immens groot.
Hoe immens groot moet dan de ontgoocheling zijn van die buitenlandse grootverdieners. 1 op 3 tegen Janneke en 1 op 3 tegen Mieke; een oogst van 30 procent, een buis over de ganse lijn. Professioneel voetbal hebben we van deze profs nog niet gezien, wel een hoop frustratie, fouten van bij de kadetten maar een pretentie zonder einde. Een interview? Dat is een leeg gekauwde bol kauwgom, voor geknabbeld door de communicatiedienst, geen spoor van zelfkritiek, steeds schuld van de hitte en het droge veld maar nooit van hun eigen onvermogen. En die twee punten danken we dan nog aan … een Egyptenaar met een owngoal en de VAR die een buitenspelgoal van Iran met een marge van 3 millimeter afkeurde. Of het was nu al 0 op 6. Et à la maison.
Zijn onze ersatz-duivels dan tegen hun zin in de States? Het lijkt erop als het op voetballen aan komt, niet op familiereünies en barbecues. Maar wat erger is, dat zijn de duizenden dollars die fanatieke supporters te grabbel gooien om deze wanvertoning te zien. Hun eigen keuze, dat wel, maar leeft er iets in het land, ondanks de hip-hip-hoera-stemming die via Sporza het land wordt ingestuurd. Vinden die journalisten dan geen enkele Belgische supporter met de gewettigde kritiek om dergelijke wanprestaties? Neen, voor TV “geloven ze er nog steeds in”, gaat de match tegen Nieuw-Zeeland “het grote keerpunt naar de ultieme zege zijn”.
En dan nog een woordje voor mijnheer Garcia. Hij heeft blijkbaar slechts 14 spelers meegenomen, de andere 12 zijn sparringpartners. Heeft hij een tactisch plan? Nog niks van gezien. Stuurt hij zijn spelers aan? Nog niks van gezien. Ze lopen over het veld, doen waar ze zin in hebben en gedragen zich als kalkoenen een week voor Thanksgivingday. De gouden generatie deed het niet, de huidige is een ordinaire meeloper in het peloton. Misschien een tip voor de bobo’s die nu diners en recepties afschuimen in Amerika: zoek eens wat spelers uit de Belgische competitie met een Belgische trainer en we krijgen wellicht weer wat animo in de Belgische ploeg en vooral, meer voeling bij de supporters. Wedden dat die het niet slechter doen dan deze buitenlandse trainer met meer dan 20 buitenlanders.