De Ridder op het kanon
De N-VA heeft het kanon om onze sociale zekerheid te pluimen opnieuw geladen met een obus van formaat: Annick De Ridder, advocate maar vooral minister van Antwerpse aangelegenheden gezien haar bevoegdheden: mobiliteit (het zit daar steeds vast en ze slokken de helft van de subsidies op), Openbare Werken (om de Oosterweel te faciliteren), Havens (je weet wel waarom, ze was ooit havenschepen) en Sport (tot nu toe haar grootste mislukking na de povere resultaten van den Aaaantwarp en Beerschot). Zij schreef nu wel de grootste flater uit de sociale geschiedenis op haar palmares: het decimeren van het schoolvervoer voor andersvalide kinderen.
De ziekenfondsen afschaffen, de vakbonden in de illegaliteit duwen, het sociaal overleg in de Schelde smijten, mensen op de rand van onze samenleving net dat noodzakelijke duwtje geven dat ze eruit gebonjourd worden en, dat was de N-VA al langer en een kwart van de Vlamingen steunen dat blijkbaar.
Laatste stunt: madam De Ridder snijdt met een bot mes in de centen voor het speciale leerlingenvervoer in het buitengewoon onderwijs. Met de nodige fierheid en nog meer arrogantie, want toen ze haar in het Vlaams parlement wilden op de rooster leggen … gaf ze niet thuis. Naar het buitenland op “missie”. Welke missie, dat mag Joost weten. En meteen zat N-VA met een torenhoog probleem: “dergelijk asociaal gedrag gaat ons stemmen kosten dus moet er een oplossing komen”. Die kwam er niet van De Ridder maar van Diependaele die nog ergens enkele miljoenen in zijn economiepotje had en van Demir die wel ergens wat besparingen in het onderwijs zal decreteren voor de nog resterende miljoenen.
En meteen werd het nog maar eens duidelijker: de N-VA is de verbrandingsoven voor het sociaal beleid, voor de kleine man, voor de ontmanteling van het middenveld, voor de volkscultuur die in een “Vlaamse” eenheidsworst gedraaid wordt, voor de vrijwilligers die een voetbalploegje draaiend houden. En die oven wordt gestookt door de Werkgeversorganisaties, de multinationals, de grote bedrijven en het grootkapitaal waarvoor wetten noch belastingen gelden.
Een kwart van de Vlamingen heeft voor dit onrechtvaardig beleid gekozen en socialisten en christendemocraten pruttelen af en toe een beetje tegen om daarna weer mee te huilen met de wolven. Ondertussen lachen de liberalen, met slechts 9 parlementairen (7 minder dan vorige verkiezingen) zich een breuk als ze zien hoe deze regering het meest rechts programma uit de Belgische geschiedenis door onze strot duwt. Is het niet erg dat Groen en de PVDA nog de enige partijen zijn bij wie je voor een proteststem terechtkan.