15 jaar N-VA beleid zal geen soelaas brengen

Bij de volgende parlementsverkiezingen in 2029 zal de N-VA 15 jaar aan de macht zijn. Drie legislaturen van 5 jaar en vier minister-presidenten (Bourgeois, Homans, Jambon en Diependaele) later blijkt er nog niet veel veranderd te zijn. Toegegeven, in de politiek moet je durven op langere termijn te denken en te beslissen. Maar anderhalf decennium lijkt me overdreven.

Toen de N-VA Vlaanderen in zijn greep kreeg ging men komaf maken met de “oude politieke cultuur”. Op vijf jaar tijd zouden de Vlaamse financies er geweldig rooskleurig uit zien, vriendjespolitiek en politieke benoemingen zouden definitief tot het verleden behoren. Ons werd het aartsparadijs beloofd op aarde en Vlaanderen trapte er blindelings in.

De oude politieke cultuur bleef overeind: onderhandelen tot de tegenstand erbij neervalt (ik vraag me af welk zinnig woord er nog wordt gezegd, doodmoe en -vroeger alleszins- dempig vol gezopen en gevreten). Dit is niet meer ernstig, maar blijkbaar blijft deze oude cultuur de nieuwe vorm van onderhandelen.

In coalities wordt niet gezocht naar de grootste gemene deler in visie en raakpunten in politieke cultuur maar naar de koppetjes of poppetjes en vooral naar een methode om komaf te maken met een politiek gevaar. Terwijl socialisten en Vlaams nationalisten mekaar het licht van de zon niet gunnen, vrijen ze mekaar openlijk op in tientallen gemeentelijke, provinciale, regionale en federale besturen. Net of er niks aan de hand is.

De Vlaamse regering steekt nog steeds in het moeras van tekorten en CD&V en Vooruit slikken zonder blozen de aanslagen op de sociale zekerheid, op het kindergeld, op de diensten cheques en morgen zullen we nog horen welke andere maatregelen de NV-A in petto heeft om de kleine man de rekening te laten betalen. En op federaal vlak is het niet anders.

Zo staan we anno 2029, als de N-VA 15 jaar de lakens uitdeelt in Vlaanderen, op hetzelfde punt als in 2013, het laatste jaar van Kris Peeters: geen vooruitgang, geen eerlijk financieel beleid, geen sociaal engagement, geen rechtvaardige fiscaliteit, geen oplossing voor de overvolle gevangenissen, geen adequaat onderwijs dat leerlingen aflevert die kunnen wat ze moeten kunnen Maar wel een ontwricht en gepolitiseerd subsidiebeleid, een oneindige geldstroom naar Antwerpen, een  nog meer gepolitiseerde VRT, een milieu op apegapen en vooral NIEMAND DIE NOG CONTENT IS.