De democratie in gevaar, geen vraag, wel een vaststelling.

Ik heb nog getwijfeld om de titel te laten eindigen op een ?, later dacht ik aan een ! en uiteindelijk met een . omdat het een vaststelling is, geen vraag meer, geen waarschuwing. Onze democratie is gebaseerd op de scheiding van de drie machten, dat marcheert goed als die machten ook duidelijk gescheiden zijn maar evenzeer ook zelf goed marcheren. En daar liggen het failliet van onze democratie en het faillissement van onze rechtsstaat.

Om te beginnen met de Rechterlijke Macht, de macht om onafhankelijk recht te spreken in alle neutraliteit en zonder vooringenomen te zijn, eerlijk en met een gelijke behandeling voor iedereen. Ik hou het met één feit: acteur M.S. moest zich verantwoorden voor  meermaals rijden zonder rijbewijs en zonder verzekeringspapieren in Pelt. De Beringse rechter achtte hem schuldig maar sprak geen straf uit omdat de acteur anders niet meer naar Hollywood zou kunnen voor zijn filmcarrière wegens een bezoedeld strafblad. Tien minuten later kreeg elders een andere brave burger voor hetzelfde feit een voorwaardelijke celstraf en een langdurig rijverbod. Het staat op zijn strafblad en de man kan zijn job gedurende al die tijd niet uitoefenen. En dat is geen alleenstaand feit, klassenjustitie zit blijkbaar ingebakken in ons rechtsbestel.

De tweede pijler, de Uitvoerende Macht, zeg maar de regering, die hoort te waken op de gelijke behandeling van alle burgers (want die zijn grondwettelijk allemaal gelijk) en wat zien we? Voetballers moeten nauwelijks sociale lasten betalen, multinationals en stinkend rijken moeten nauwelijks belastingen betalen, de dopper wordt tot in zijn onderbroek gecontroleerd, staatssteun voor bedrijven nauwelijks. Deze regering propageert dus in haar handelen de ongelijkheid tussen de Belgen, en die klassenpolitiek zit blijkbaar ingebakken in ons democratisch bestel.

De derde pijler, de Wetgevende Macht, de zeven parlementen met de verkozenen des volks, samen goed voor 617 vet betaalde exemplaren die de wetten maken (als ze mogen van de regeringen) en die regeringen zouden moeten controleren. Maar wat blijft er elke week over van de show die in de verschillende halfronden opgevoerd wordt? De oppositie schreeuwt moord en brand maar komt nooit met alternatieven, en als ze er zijn vliegen ze steevast richtring vuilbak. En bij de meerderheid heerst er een soort omerta, alles wat hun regering doet, voorstelt, mispeutert, voor liegt wordt als zaligmakend beschouwd, kritiek is uit den boze, en wie uit de biecht praat wordt het slachtoffer van deze omerta, zowel bij oppositie als bij meerderheid. Die maffiapraktijken zitten blijkbaar ingebakken in ons wetgevend bestel.

Met deze mensen is onze democratie inderdaad in gevaar, niet door extreem links of rechts, maar door de kanker die de politiek van binnenuit opvreet. Het zijn zotten die nog gaan stemmen, want eenmaal dat je oproepingsbrief is afgestempeld tel, je niet meer mee, niet anders dan in de schijndemocratieën die onze wereld ook nog rijk is! En dat is het allerlaatste gevaar voor ons semidemocratisch stelsel: regeren zonder de stem van het volk. Het ultieme orgasme van de politici.