Wat voor mensen zijn Brusselaars?

Ik ken nogal was Brusselaars en bewoners van de rand, en voor het allergrootste deel zijn het sympathieke mensen. Maar als er een bal in de omgeving is, worden het te verwaarlozen afkooksels van wat wij kennen als een toffe Ket. Zaterdag tegen  Saint-Gilles was het niet anders net als twee weken eerder toen Anderlecht er problemen mee had dat de Kanaries hun winst tegen deze speknekken uitbundig vierden en dat ook fysiek ventileerden.

Op de eerste plaats: STVV speelde een knappe match tegen Union terwijl de Brusselse geel-blauwen er geen knijt van bakten. Met 100 minuten anti-voetbal, hierin bijgestaan door een zwakke ref Boterberg, gingen ze af als een gieter, een kampioen onwaardig. Zelfs de ex-Truienaren in Brusselse loondienst konden het tij niet keren: Rob Schoofs (2025) niet op het veld,  noch Philippe Bormans (2018) als CEO en Chris O’Loughlin (2019) als sportief directeur. Geen van de drie gaf na de match enige commentaar, enkel beenhouwer van dienst Burgess fulmineerde tegen de arbiter wegens de kaarten die één voor één verdiend waren en best nog vaker uit zijn borstzakje mochten komen maar niet wegens het toelaten van tijdrekken en Comedia dell’Arte toestanden,.

Vroeger dachten we dat alle dikke nekken uit Antwerpen kwamen, van de Great Old, van ’t Stad, van de metropool. Die lopen er nu nog rond, maar zijn vooral nog te vinden in de politiek en vooral bij de Vlaams-nationalisten. La Capitale met zijn Belgae Superiores heeft die rol overgenomen: de stad vol criminaliteit en stijf van de schulden. Ze zijn blijkbaar zoals de Brusselse politici: gewoon van alles cadeau te krijgen, van niks te moeten presteren terwijl ze de schuld altijd bij de anderen leggen.

Wat er op die twee speeldagen op Staaien gebeurde is voor de Brusselaars uit Anderlecht en Sint-Gilis een straffe les in nederigheid: ze kregen de les gespeld door een ploeg die het rooit met minder dan de helft van hun budgetten maar met de kampgeest van echte Oude Belgen en Nieuwe (Japanse) Belgen. Zij maakten onder leiding van Wouter Vrancken van hun kamplust en strijdvaardigheid, gekoppeld aan vernuft en (verborgen) talenten, die niet altijd op andere plekken gewaardeerd worden, een ploeg waar Haspengouw achter staat en die alle kritiek op alles wat Japans is doet verstommen.

En Wouter Vrancken? De man, die als de redder van de Trudostad wordt beschouwd nu de politiek er niks van terecht brengt, moet blijven. Elders (lees hoger, beter betaald, meer standing, in het buitenland) zal hij die eer en het vertrouwen niet krijgen die hij nu geniet van de Truiense kanaries. Al vele kanaries vlogen uit het nest en hebben het hoger geprobeerd. Ze maakten het er ook helemaal niet, noch in Gent, noch in Genk, noch in Standaard. Wouter, luister naar de raad van je oude leraar: vraag opslag, dat heb je verdiend, maar loop het risico niet van tegen een uppercut  op te lopen na een overstap naar Anderlecht of Saint-Etienne. Dat verdien je niet zeker niet. Ga je daarvoor je prestige als “God in Sint-Truiden” te grabbel gooien. Wouter, doe het niet, loods STVV door Europa!!!