Francken in oorlogsmodus
In 1937 schreef en publiceerde auteur Fritz Francken een boek met de titel “De Antwerpsche volksjongen op oorlogspad” (uitgegeven bij De Sikkel). Een feit dat wellicht tussen de mazen van het vooroorlogse België nazisme verdween. Maar hoe heette de auteur? En wat is de bakermat van de N-VA? Francken en Antwerpen.
Vandaag is er weer een Francken op het oorlogspad, den Theo. Hij wil troepen en materiaal inzetten om de Saoedische burgerbevolking te beschermen tegen de Iraanse drones. Hoe gaat de zittende-liggende-spartelende burgemeester van Lubbeek dat in godsnaam doen? Enkele maanden geleden was Limburg in de ban van onbekende drones boven militaire en strategische burgerinstallaties. En ze hebben er geen enkele neergehaald. Francken kan dus daar en in de Emiraten niks doen. Zijn idiote uitspraken bewijzen alleen dat hij (één) niet capabel is en dat hij (twee) enkel een kans ziet om als minister te schitteren door onze centen te spenderen aan een schurkenstaat die qua mensenrechten en islamitisch bestuur niet veel moeten onderdoen voor Iran en bovendien 200% rijker is dan België. Dat beenhouwer Bouchez in die retoriek mee draaft is voor hem als Trump-aanhanger normaal. Dat Les Engagés ook meehuppelen echter niet. Dat maakt hen niet meer of niet minder tot een rechts appendixje van uiterst rechtse MR-kliek.
En BDW zwemt daartussen, vrezend dat zijn regering met de Amerikaanse bommen neervalt en dat zijn trouwe flaterende misdienaar Francken in diskrediet zou komen. Maar vooral dreigend met het feit dat de Saoedi’s anders boos zouden zijn en ons economisch pijn zouden doen. Blijven dan nog de Vlaamse socialisten en christendemocraten. Zij spreken voor de VRT-camera’s stoere en moedige taal: over ons lijk, geen militair avontuur, geen inmenging in het wespennest van het Midden-Oosten, geen steun voor de rijke oliestaten. Een moedig en eerlijk standpunt, maar dat hebben we al vaker gezien bij de “enerzijds-anderzijds” politiek van Rousseau en Mahdi. Harde taal gebruiken op het openbaar forum en aan de regeringstafel hun staart intrekken voor de lieve vrede binnen het onding dat Arizona heet.
Er is bij de bevolking totaal geen steun voor een militair ingrijpen, net als voor de lamentabele pensioen hervorming van Jambon. En daarvoor zullen de auteurs van dit Arizonagedrocht ook afgestraft worden, net als “De Antwerpsche volksjongen op oorlogspad”.
