Demir en Trump

Krijgt Zuhal Demir Trumpiaanse trekjes?

De vraag stellen is het antwoord geven: Zuhal Demir krijgt Trumpiaanse trekjes: een eigengereid optreden, ik heb altijd gelijk, ik ben het beu en tegen een parlementslid fulmineren in de aard van ‘gij zijt een stom kieken’ want daarop komt het neer als een hardwerkend vertegenwoordiger van het volk verwijt dat ze geen bal van het dossier kent. Trump houdt ook van deze manier van debatteren.

Ze heeft meer van die trekjes. Herinner je je nog de verdrievoudiging van de inschrijfgelden voor het volwassenenonderwijs vorig jaar en de manier waarop ze tal van volwassenen de groei naar een nieuw beroep ontzegde? Er was toen weinig tumult over in het oude postgebouw waar het parlement zetelt. Ook de onderwijsinstellingen en de koepels bougeerden nauwelijks, nu ja het kwam toch niet uit hun zakken. En Demir donderde lijk een stoomwals doorheen de regering en het parlement. Van enige kritiek wil ze niet horen, het grote NV-A gelijk nivelleert alle alternatieve denkpistes. Ze is goed op weg zowat de meest gehate onderwijsminister te worden uit de geschiedenis en ik durf het bijna niet te schrijven: we gaan misschien nog liggen janken om Ben Weyts terug te krijgen. Of is het zo dat succesrijke politieke vrouwen allemaal dergelijke dictatoriale trekjes hebben: mijn woord is wet en tegenspraak heb je thuis aan de keukentafel. We hebben hiermee in Sint-Truiden ook wat ervaring.

Wat er nu van zij, Demir begeeft zich, ondanks de intredende dooi na de winterprik, op glad ijs want haar drang om van het Vlaamse onderwijs haar persoonlijke speeltuin te maken en met eigengereide maatregelen de miljoenen te verdelen onder de vriendjes, in tegenspraak met de regeringsafspraken, die ze zo vaak als de bijbel-koran-thora erbij haalt. Deze toch zo superintelligente minister weet waarschijnlijk niet dat ik dreig mijn diploma ‘vakfotograaf’ te verliezen omdat er voor de laatste zes maanden van mijn opleiding geen leerlingen meer genoeg zijn door haar verhoging van het inschrijfgeld met 300 procent. Of ik zou daarvoor wekelijks naar Genk of Maasmechelen moeten in plaats van in Sint-Truiden.

Ik heb ooit het licht gezien in Zuhal Demir, maar haar batterijen zijn plat. Haar optreden, als een kruising tussen Tatcher en Trump, zegt alles over dit bijna extreem rechtse beleid, nog steeds overeind gehouden door CD&V en Vooruit, een nobele daad weliswaar om extreem links een dagelijkse voedingsbodem te geven om blijven te groeien. Raoul Hedebouw lacht zich een breuk!